My, obywatele państw członkowskich Organizacji Narodów Zjednoczonych, w roku sześćdziesiątej rocznicy uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, przyjętej i proklamowanej przez „Rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 217 A (III) z 10 grudnia 1948 r.”

Zauważając, iż:

Deklaracja wyznacza wspólny standard, do którego dążyć powinni wszyscy ludzie i wszystkie narody,

Zdając sobie sprawę, iż:

Prawa człowieka, godność, wolność, równość, solidarność i sprawiedliwość składają się na duchowe i moralne dziedzictwo, na którym oparta jest wspólnota narodów,

Zwracamy uwagę, iż:

Odpowiednie uznanie należy się:

  
1. Prawu do życia każdej istoty ludzkiej, od poczęcia do naturalnej śmierci, prawu każdego dziecka do bycia poczętym, narodzonym i wychowanym w rodzinie, zbudowanej na małżeństwie kobiety z mężczyzną, będącej naturalną i podstawową komórką społeczeństwa,
   
2. Prawu każdego dziecka do bycia wychowanym przez jego rodziców, którzy mają pierwszeństwo i podstawowe prawo do wyboru rodzaju nauczania, którym objęte będą ich dzieci.

Wzywamy zatem:

Wszystkie rządy do interpretowania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka prawidłowo, tak aby:

Każdy człowiek miał prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa swej osoby
(Artykuł 3).

Mężczyźni i kobiety, bez względu na jakiekolwiek różnice rasy, narodowości lub wyznania, mieli prawo po osiągnięciu pełnoletności do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny
(Artykuł 16).
  

Rodzina była naturalną i podstawową komórką społeczeństwa i miała prawo do ochrony ze strony społeczeństwa i państwa (Artykuł 16).

Matka i dziecko mieli prawo do specjalnej opieki i pomocy (Artykuł 25).

Rodzice mieli prawo pierwszeństwa w wyborze rodzaju nauczania, którym objęte będą ich dzieci (Artykuł 26).